പ്രതീക്ഷ

പ്രതീക്ഷാഭരിതമാണു ഓരോ ബസ്സ്‌ യാത്രയും. ബസ്സ്‌ സമയത്തിനെത്തുമെന്ന പ്രതീക്ഷ ഓഫീസിൽ സമയത്തിനെത്തിക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷ ഇരിക്കാൻ സീറ്റ്‌ കിട്ടുമെന്ന പ്രതീക്ഷ ജനാലയ്ക്കരികിലായിരിക്കുമെന്ന് മറ്റൊരു പ്രതീക്ഷ ആയിരത്തിന്റെ നോട്ട്‌ വീശിയാലും, കണ്ടക്ടർ ആളുകൾ കേൾക്കേ ചീത്ത വിളിക്കില്ലെന്ന പ്രതീക്ഷ ഇന്നുമവൾ ഇതേ ബസ്സിൽ കയറുമെന്ന പ്രതീക്ഷ തൊട്ടടുത്തിരിക്കുമെന്നൊരു പ്രതീക്ഷ ഒരു വാക്ക്‌ മിണ്ടുമെന്നും, ചെറുചിരി തൂകുമെന്നും ഒരു പ്രതീക്ഷ. പ്രതീക്ഷാഭരിതമാണു ഓരോ ബസ്സ്‌ യാത്രയും.

ദയാവധം

ഒരേ വീട്ടിൽ ആണു പാർവതിയും അപ്പുവും വളർന്നതു. പാർവതിയ്ക്കു പതിനെട്ടു വയസ്സ് തികഞ്ഞതിന്റെ അന്നു, ചേട്ടൻ പ്രശാന്തിന്റെ, വീട്ടുകാരാൽ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട, മുറി മലയാളം സംസാരിക്കുന്ന കാമുകി എലിസബത്ത്- ലിസേച്ചി എന്നു വിളിക്കണം എന്നാണു അമ്മയുടെ ശാസന- നൽകിയ പിറന്നാൾ സമ്മാനം ആണു അപ്പു. “അപ്പു? അതു കൊല്ലില്ല. വേറെ നല്ല പേരു ഞാൻ സജസ്റ്റ് ചെയ്യട്ടെ? ബ്രൂണോ. ഹൗ ഇസ് ഇറ്റ് പ്രശാന്ത്?” “ദാറ്റ്സ് ഓസം.ബ്രൂണോ.ഗ്രേറ്റ്, അതു മതി.” അൽസേഷ്യൻ പട്ടിക്കുട്ടിയ്ക്കു ഇടാൻ ഇനി ഇതിലും നല്ല … Continue reading ദയാവധം

തേങ്ങൽ

ഇനിയാരെയും സ്വീകരിക്കണമെന്നില്ലെനിക്കു, പിന്നെയുമാരെയോ കാത്തിരിക്കുന്നു മനസ്സിന്നു. വന്നുപോയവരൊക്കെയുമേകിയതു കുന്നോളം ദു:ഖങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നു, ഒപ്പമുള്ളവരേകുന്നതും വേറല്ല. “കപടലോകത്തിലൊരാത്മാർത്ഥ ഹൃദയമുണ്ടായതാണെൻ പരാജയം.” എന്നു ചൊല്ലിയ കവി ഹൃദയത്തിൻ വേദനയെ അറിഞ്ഞീടുന്നു ഞാനിന്നു വേരറ്റം വരെയും ഒരിറ്റു മുറിയാതെ. നെഞ്ചിനകത്തെരിയുന്നു ആ വേദനയിന്നും, നെരിപ്പോടിനുള്ളിലെ തീക്കനൽ പോലെ. നേരും നേർവഴിയുമെന്തിനെടുക്കുന്നു ഞാൻ മാത്രമിപ്പോഴും, നേരത്തോടടുക്കുമ്പോൾ പെരുവഴിയിലാകുവാനെപ്പോഴും. ഒന്നുറക്കെ കരയണമെന്നുണ്ടെനിക്കു ഒന്നിലും പരിതപിക്കാത്തയീ ലോകത്തിനു മുന്നിൽ, എന്തിനു? പേറുവാനാകാത്തയുള്ളിലെ ഭാരത്തെ- യേറുവാനാരേലും വന്നെങ്കിലെന്നു ഞാൻ ആശിച്ചുപോകുന്നു വെറുതെയിന്നു, ആശിച്ചുപോകുന്നു വെറുതെയിന്നു.....

യാത്രാമൊഴി

വാടിയപൂവിനെ പ്രണയിച്ചൊരാ പൂമ്പാറ്റ തൻ ഹൃദയത്തിലെന്നും വാനോളമായിരുന്ന സ്നേഹത്തെയിന്നാ പൂവൽചിത്തം തിരസ്കരിച്ചു. “ പോക നീ, പ്രിയേ, എന്നെ വിട്ടു, പോക്കുവെയിൽനേരം ഞാൻ യാത്രയാകും. അധരങ്ങളിലില്ലിനി ചൊരിയുവാനാ മധുരമാം ചുംബന തേൻകണങ്ങൾ. അധുരമാം ഹൃദയത്തിലിന്നു സ്മരണകൾ അധികമായി അധികമായി പേറുന്നു ഞാൻ. അമ്മ തൻ മടിത്തട്ടിലേക്കു മടങ്ങുന്നു ഞാനിന്നു മാമകയാത്രയിൽ കൂട്ടുവാനാവില്ല നിന്നെയും. ഉണരുവാനാകാത്തയാ ഉറക്കത്തിൽ, ഓമനേ പുണരുവാനുണ്ടെനിക്കു നം ചുംബനത്തിൻ ഓർമ്മകൾ. ഒടുവിലാ മണ്ണിൽ ലയിച്ചീടുമ്പോഴും, സഖീ ഒടുങ്ങില്ലയീ പ്രണയത്തിൻ കനലുകളെന്നുള്ളിൽ. പോക നീ പ്രിയേ, … Continue reading യാത്രാമൊഴി

കാറ്റ്

കാറ്റാകാനാശിക്കുന്നിന്നു ഞാൻ കാലാന്തരങ്ങളിലൂടൊന്നു പാറി നടക്കാൻ, മേഘങ്ങളെ വകഞ്ഞു മാറ്റി മേടുകളിലൂടോടിയിറങ്ങി, പൂക്കളിൻ ഗന്ധവും പേറി പുഴകൾ തൻ ഓളങ്ങളായി മാറി; ചില്ലകളെ ചിരിപ്പിച്ചും ചിരാതിൽ നൃത്തം ജനിപ്പിച്ചും വയലേലകളെ തഴുകിയും വനമേഖലകളിലൂടൊഴുകിയും മുളങ്കാടുകളിലുറക്കെ പാടിയും മുഴുലോകമാകെ ആടിയും ഒടുവിലാ കടൽകരയിൽ ഒന്നെത്തുവാനാശിക്കുന്നിന്നു ഞാൻ തീരമണഞ്ഞിട്ടും തീരാത്ത തിരയുടെ തീക്ഷ്ണ പ്രണയത്തിൻ തീവ്രതയേറ്റുന്നയാ കാറ്റാകാനാശിക്കുന്നിന്നു ഞാൻ.

മണിച്ചേട്ടനു..

മണിമേളം എന്ന പരിപാടിയിലൂടെ എനിക്കു കൂടുതൽ സുപരിചതയായ കവിത നായരുടെ ആദ്യ പുസ്തകത്തിന്റെ പ്രകാശന ചടങ്ങിൽ പങ്കെടുക്കുവാനായി ഞാൻ മിനിഞ്ഞാന്നു എറണാകുളത്തായിരുന്നു. ഒരുപാട് സെലിബ്രിറ്റീസ് പങ്കെടുത്ത ആ ചടങ്ങിൽ കലാഭവൻ മണി എന്തു കൊണ്ടു വന്നില്ല എന്ന് ഞാൻ അപ്പോൾ ആലോചിച്ചു. തിരക്കുള്ള ആൾ അല്ലേ എന്തെങ്കിലും അസൗകര്യം ഉണ്ടായിരുന്നായിരിക്കും. ചടങ്ങ് കഴിഞ്ഞു തിരികെ ഞാൻ റൂമിൽ എത്തി ടി.വി ഓൺ ചെയ്തപ്പോൾ അതിൽ ഹസ്ബൻഡ്സ് ഇൻ ഗോവ എന്ന സിനിമ. അതിലെ മണിച്ചേട്ടന്റെ അഭിനയം കണ്ടു … Continue reading മണിച്ചേട്ടനു..